Ey Arayan Göğe Bakma

 

Elif'ten indi gece, sırra büründü cihan,

Ay secdeye kapandı, sustu akıl, durdu lisan.
Bir kul çıktı yokluğa, varlık yandı, kül oldu,
Aşk dedi: "Gel ey Habîb," yol açıldı, yol oldu.

​

Burak değil, aşk bindi; mekân düştü aradan,

Bir adım Mescid-i Aksâ, bir adım öte zamân.
Cebrâil durdu edeple: "Bundan öte yok bana,"
Bir kul geçti melekten, hayret düştü semâna.

​

Sidre'de bitti ilim, kalem ağladı, kırıldı,
Söz susup süküt konuştu, benlik yerle bir oldu.
Iki yay arası bir sır, ne yakın ne de uzak,

Ne sen kaldın ne ben kaldı, sadece O kaldı bak.

​

Hitap geldi perdesiz: "Yaklaş ey yaklaşan kul,"
Yakınlıkta mesafe yok, birliktir asıl yol.
Ne soru kaldı ne cevap, ne nida ne sedâ,

Bir nokta kaldı o anda: Hû dedi, doldu fezâ.

​

"Dön" dedi Rahmet sonra, "ümmet yükün, unutma,"

Yere indir bu sırrı sen, secdede sakla, tut da.
Namaz kıldım dedi gök, yeryüzü Miraç oldu,

Kim alnını toprağa koyduysa, arşa yol buldu.

​

Ey arayan, göğe bakma, gök sende gizli heman,
Sidre sandığın sınır, gönlünde yanan nişan.
Miraç bir gece değil, her nefeste bir davet,
Yoklukla yürürsen eğer, varlık olur sana nimet.

​

Aykut TOSUN 
(Fakir)