KENDİNDEN EKSİLMEK

 

İnsan fark etmeden hayatı başkalarının gözünde yaşamaya başlar. Giyinişini, görünüşünü, söylediğini başkasının gözüyle şekillendirir. Böylece bir şeyi unutur; kendi içinde nasıl göründüğünü!

​

İnsan, beğenilmek, takdir edilmek, kabul görmek gayesi ile kendine başkalarının nazarından bakarken, zamanla kendi hakikatinden uzaklaşır ve insanların beklentilerini yaşamaya başlar. İşte o vakit insan çoğalır, fakat kendinden eksilir. Çünkü insan aynı anda iki yere ait olamaz. Ya halkın nazarında yaşarsın, ya da hakikatin huzurunda...
 

İnsan kendi gerçeğinden uzaklaştıkça yorulur. Çünkü sürekli bir rolü taşımak zorunda kalır. Oysa insanın aslı rol değildir, gerçektir. insan en çok kendini yaşamaya yaklaştığında huzur bulur. Aksi insana hep huzursuzluk olarak döner.

​

Başkalarının gözünden kurtulup, kendi gönlüne döndüğünde huzur bulur ve anlar ki;

​

"Ben bugüne kadar yaşadığımı sanmışım. Ama aslında sadece görünüyormuşum…."

​

Aykut TOSUN