KİMİ ARAMAK GEREK?

​

Benlik sarâyından geçip gördüm ki yâr var,
Her nakş-ı cihânda yine ol nûr-ı nigâr var.
Ben sandığım ne varsa hazân oldu bir nefes,
Bir tek nazar kaldı geriye, onda neş'e-i yâr var.

​

Mest eyledi aşk meyi, ne sâki kaldı ne mey,

Pervâne olup yandım, ne kül kaldı ne de șey.
"Ben yok" demek dahi bir perde imiş meğer,
Söndü o söz de bir demde; kaldı yalnızca O, ey.

​

Deryâya düştü katre, katre diye bir ad,
Nisbet eridi, kalmadı "ben" den bana murad
Ne varım diyebilirim artık, ne yokum diyeyim;
Bir nazar-ı Hakk içre kayboldu cümle vücûdât.

​

Her şey yeniden mânâ buldu Hakk'ın nazarıyla,
Gül gül oldu, bülbül bülbül, aşkın âvâzıyla.
Ben dahi bir mânâ isem, benden değildir aslı;
Mânâ veren O'dur ancak, ben O'nun mânâsıyla.

​

Ey gönül, son perdeyi de kaldırmak gerek,
"Gördüm" diyen gözden dahi kendini saklamak gerek.
Çünkü vuslat dediğin, iki varlığın buluşması değil;
Bakan da, bakılan da O iken, kimi aramak gerek?

​

​

06.10.2026
Aykut TOSUN