MİRAÇ

​

Seherde perde kalkınca gönül gördü nûr-ı Yâr, 
Ne gökte kaldı bir mesafe, ne yerde kaldı diyâr.

​

Vücüdumdan ezân yükseldi, titredi her bir cân,
"Hayye ale's-salâh" dedi, gözümde çağladı ummân.

​

Bir nidâ düştü içime, ne ses idi ne kelâm,
Sükût oldu tercümanı, gönül oldu mâh-ı tâm.

​

Benlik ile çıktım yola, benliksiz döndüm geri,
Bir "Ben" yandı secdede, bir "O" kapladı her yeri.

​

Ne aradım uzaklarda, ne semâlarda bir iz,
Gönlümün derinliğinde açıldı binlerce deniz.

​

Kâbe'yi taşta ararken gönül oldu kıblegâh,
Kıble döndü içime, içimde göründü İlâh.

​

Nice esrâr açıldı da dile gelmedi kelâm,
Çünkü bazı hakikatler söylenince olur harâm.

​

Bir damla yaş düştü yere, deryâlara oldu sebep, 
Bir nefes "Hû" dediğinde çözüldü binlerce talep. 

​

Ezan sustu, lâkin içimde dinmedi o nidâ,
Ses bitti, hâl konuştu: "Sen yok isen, vardır Hudâ." 

​

Fecir doğdu, gece bitti; sır yine kaldı nihân,
Gören gözler uyandı, ağladı sessizce cân.

​

Ey gönül, bu sırrı söyleme; sükût ile eyle niyâz,
Kendinden geç Hakk'a er, vuslatın özüdür namâz.

​

​

Aykut TOSUN
17.08.2026