SOFRANIN SON LOKMASI

​

Bir sofraya oturduk, ne yemek ne aş kaldı,
Gönül kadeh sundukça dilde ne telaş kaldı.
“Ben geldim” diyenler de bir bir eridi gitti,
Kapıda kul görünenin içinde sırdaş kaldı.

​

Biz sanmıştık yol uzun, menzil uzak, gece çok,
Meğer yolcu da O imiş, yol da O, menzil de yok.
Bir adım attık Hakk’a, bin perde düştü yerden,
Aradığımız ne imiş? Arayan biz değilmiş çok.

​

Dostlar “himaye” dedi, biz sustuk, söz Hakk’ın,
Kulun himayesi nedir, himaye sahibi Hakk’ın.
Bir gölgeye sığınan güneşi nasıl anlatır?
Biz yalnızca kapıdayız, sahibi O dergâhın.

​

Dervişlik bir libas değil, giyip çıkarmak değil,
Bir isim ile anılmak, bir makam almak değil.
Derviş odur ki “ben”ini ateşe teslim eder,
Kendi varlığını görmez, Hakk’tan ayrı bakmaz dil.

​

Aşk dediler, aşk nedir? Bir ateş ki kül eder,
Kül ettiği ne varsa rahmet olup gül eder.
Bir can “Ben sana geldim” dediği dem bilmez mi?
Gelen aslında O’dur, O kendine kul eder.

​

Ne biz size sahibiz, ne siz bize mülk oldunuz,
Birlikte aynı sırrın eşiğinde kul olduk.
Siz “şükür” dedikçe biz “hamd” eyledik sessizce,
Bir lokmada bin mânâ, bir sofrada yol olduk.

​

Öyleyse teşekkürler de sofrada kalmasın,
Her teşekkür sahibini bulsun, bize ulaşmasın.
Bizden bir hayır gördüyseniz, onu bize vermeyin;
Kuldan görünen hayrın sahibi kulda durmasın.

​

Bu gece kebap pişti, zehri de panzehri de;
Nefis bir yana düştü, aşk kaldı mahşeri de.
Son lokmayı yerken hep bir hakikati bilin:
Sofrayı kuran O’dur, yiyen O, aşçı O, nimet O.

​

Şimdi sofrayı kaldıralım, sükût ile dağılalım,
Kimse kimden üstün değil, hep birlikte Hakk’a varalım.
Bir canın gönlünde aşk uyandırabildiysek eğer,
Bize düşen yalnız şudur:

​

“Hamd edelim, susalım.”

​

​

05.10.2026
Aykut TOSUN