SIR SÖZ İLE ÖLÜR

​

​

Sır dediğin her lisâna açılmaz bir derûn imiş,
Sînesinde saklayanla Hakk arasında bir nûr imiş.

​

Söze döksen eksilir, sükût etsen çoğalır,
Bir gönülde saklı sır, bin kitaptan sual alır.

​

Her kula söylenmez sırrın, ehli gerek, yâr gerek,
Bir bakışla anlaşılır, sözden evvel hâl gerek.

​

Nefs "Ben bildim" dediğinde sır perdeden ayrılır,
Kul "Bilmem" deyip susunca nice kapılar açılır.

​

Sırrı arama semâda, uzaklarda sanma Hakk'ı,
Bir nefeslik iç âlemde bulursun bütün ufku.

​

Gönül bir mahzen-i esrâr, anahtarı aşk imiş,
Kapısını çalan anlar: Arayan dahi O imiş.

​

Bir damla yaşta gizlidir nice deryâ-yı nihân,
Bir “Hû”nun sükûtunda nice binlerce beyân.

​

Sırrı söylemek marifet değil, sırrı taşımaktır hüner,
Emaneti koruyan kul, kendi benliğinden geçer.

​

Sırrı halka açma gönül, zîrâ sır söz ile ölür,
Hakk'ın sana açtığı sır, sustukça sende dirilir.

​

​

Aykut TOSUN / 13.09.2026